De weg naar het Noorden

De weg van het noorden
Raakte hem
Twee keer
In het avondgloren

Ergens in het zuiden
Op een zondag
Deed hij ons
Voor de laatste keer huilen

Tour 2010: de Luxemburger, de Fransman en de Argentijn

In aanloop naar de tourstart in Rotterdam maak ik een serie van verhalen over de tour. Vandaag starten we met de eerste jaren, die van 1903 tot en met 1914.

Als de grote oorlog op 11 november 1918 eindigt zijn er van de elf winnaars nog maar 7 in leven. Een daar van, Rene Pottier, heeft zich zelf van het leven beroofd nadat zijn geliefde hem had verlaten voor een andere man. De andere drie sneuvelden in de grote oorlog zoals onze zuiderburen hem noemden.

De Luxemburgse François Faber was de eerste die sneuvelde. De tourwinnaar van 1909 had dienst genomen bij het franse vreemdelingen legioen. Op 9 mei 1915 kwam hij om. Waarschijnlijk werd hij neergeschoten toen hij een kameraad probeerde te redden die gewond in de vuurlinie lag. De andere versie is tragischer. Hij zou zijn omgekomen omdat hij van vreugde opsprong toen hij hoorde dat hij vader was geworden. Een Duitse sluipschutter schoot hem door het hoofd.

Octave Lapize was de tweede die sneuvelde. Als opvolger van Faber won hij de tour in 1910! In 1914 nam hij dienst als infanterist om daarna vliegenier te worden. Op 14 juli 1917 werd hij tijdens een routine vlucht overvallen door 4 Duitse vliegtuigen en neergeschoten. Hierbij kwam Lapize om. Naast de tour won hij ook 3 maal Parijs-Roubaix.

De kleine Breton was de derde die sneuvelde. Dit was zijn bijnaam. In werkelijkheid hete hij Lucien Mazan. Zijn familie was in 1890 richting Argentinië vertrokken. Daar zijn familie niets wilde weten van wielrennen nam hij een schuilnaam aan. Gezien het feit dat hij afkomst was uit Bretagne nam hij de naam Breton aan. Om verwarring met een andere renner te vermijden werd er Petit voorgezet. Lucien Petit Breton was de eerste renner die twee maal de tour won. In 1907 en 1908. Hij ging dus Faber vooraf! In 1914 nam hij dienst in het franse leger. Na enkele malen gewond geraakt te zijn werd hij ordonnans. In de ze functie kwam hij op 20 december 1917 om het leven bij een auto ongeluk aan het westelijke front.

De heldendaden die deze heren in de tour hadden gepresteerd herhaalden zich in de oorlog. Helaas kwamen ze hierbij om. De winnaars van 1907,1908,1909 en 1910 zouden nooit meer de fiets terug zien.

Mooier zal het nooit meer worden, ode aan VDB

RIP Frank Vandenbroecke (1974-2009)

Cadel

Het wereldkampioenschap wielrennen zit erop. Nederland heeft een wijze les geleerd. Als je ergens op hoopt, of voor bid, dan moet je heel duidelijk zijn.

Waar heel Nederland hoopte op een Zoetemelkje, deed Cadel Evans in Mendriso een Zoetenmelkje.

Sportlife; De regenboogvloek

Deze week is het wereldkampioenschap wielrennen. Wie volgt Ballan als wereldkampioen op en mag een jaar lang de regenboogtrui dragen? Wie mag een jaar lang de zware gevolgen dragen van de beste zijn van de wereld? Is het een zegen? Of is het een last?

Een last? De beste zijn van de wereld is normaal gesproken toch het hoogste wat een sportman kan bereiken? Niet in het wielrennen. Waar een voetballer droomt van het winnen van de wereldcup, is de Tour het hoogst reikbare wat een wielrenner kan bereiken. Het winnen van de regenboogtrui is leuk voor de inkomsten. Echter, je moet goede schouders hebben om dit tricot te kunnen dragen. Want de vloek die er op ligt is zwaar.

Vloek? Ja, op het hoogst haalbare tricot in de wielersport, volgens de UCI, heerst een vloek. Zo zijn Ockers, Bobet, Simpson en Dhaenens kort na het behalen van de wereldtitel overleden. Jean-Pierre Monsere is zelfs in zijn regenbootrui overleden. Een aantal andere renners is na het behalen van de titel aan lager wal geraakt. Denk aan Freddy Maertens die last kreeg van een amfetemine verslaving. En Laurent Brochard die daarna gepakt werd op doping. Andere renners gingen sukkelen met hun gezondheid. Roche, Freire en Vainsteins kregen het jaar na hun wereldtitel last van veel blessures.

Andere renners reden na hun titel nooit meer een deuk in een pakje boter. Het grootste voorbeeld is de Nederlander Harm Ottenbros. Om kort de te zijn, de belgen hebben hiervoor een werkwoord verzonnen. Verottenbrost, ofwel wereldkampioen worden om daarna niks meer te presteren. De regenboogtrui als een strak aangetrokken corset.

Zelfs Armstrong die in het begin van zijn loopbaan wereldkampioen werd had er last van. Hij had gehoord van de vloek en was er alles aan gelegen om deze te verbreken. Maanden van trainen leide niet tot resultaat. Armstrong had te veel getraind en reed geen goede uitslag.

Tuurlijk zijn er genoeg renners die wel wat uitslagen hebben gereden nadat ze wereldkampioen zijn geworden. Armstrong won bijvoorbeeld 7 maal de tour. Maar toch, elke renner wilt best de beste van de wereld zijn. Hij is echter bang voor de trui. Voor de maillot de la merde. Hij is bang om verottenbrost te worden.

Met die gedachte gaan komende zondag een aantal renners op pad. Niet bang om te verliezen deze keer, bang om te winnen. Rare jongens die wielrenners.

Sportlife; Wielinga returns

In het jaar dat een zekere Lance Armstrong uit Texas zijn comeback had, verscheen er in Nederland een klein persbericht. Remmert Wielinga doet mee met het NK tijdrijden. Wie? Remmert wie? Kent u hem nog? Ooit was hij de tourdebutant van Nederland. Eindelijk was er de opvolger voor Rooks en Theunisse.

Wielinga had een korte carrière die uitblonk in het 'eeuwige talent' zijn. Nationale tijdrijt titels bij de jeugd waren een voorbode van zijn talent. Toen hij in de Dauphine Libere van 2003 met de beste mee ophoog klom werden de meeste Nederlandse wielervolgers gek. Eindelijk, een klimmer, moet men gedacht hebben. Ook ik deed mee aan de Wielinga koorts. Kenners en andere wielervolgers hadden allemaal een plaatsje voor Wielinga ingeruimd in hun tour poule. De Bolletjestrui was een zekerheid.

Helaas reed Remmert de tour niet uit. Daarna ging het slechter. Hij wisselde een paar keer van ploeg, om tenslotte in 2007 te stoppen met professioneel wielrennen. Hij won nog wel de GP Chaisso en werd 8ste in de proloog van Parijs-Nice, maar echt noemenswaardige resultaten haalde hij niet meer. Waarom werd het talent niet verzilverd? Wielinga lijd aan een angst. Een angst vergelijkbaar met pleinangst of Claustrofobie. Hij heeft Peloton angst. En die angst is zeer lastig voor een professioneel wielrenner.

Zijn comeback is aan de ene kant opmerkelijk. Waarom meedoen aan een nationaal kampioenschap terwijl je twee jaar niet gefietst hebt. Aan de andere kant is het begrijpelijk. Bij een tijdrit hoef je niet in het peloton te rijden. Wil Wielinga zijn loopbaan nieuw leven in blazen? Is hij de nieuwe Ludo Dierckxsens? Of wil hij nog een keer laten zien waartoe hij in staat was.

We zullen het zien. Maar toe ik dit bericht gister las voelde ik weer de euforie van 5 jaar geleden. Wielinga doet mee en gaat verrassen. Toen wist ik het zeker. Nu wacht ik heel even af.

Perpignan 8 juli 2009

Ergens in de Languedoc
Bevond zich een ontluikende bloem
Ontspoten in een vlak land
Waar de wind heerst
Maar bergen lust hij rauw
Hij komt uit Varsseveld
Wereldstad in de achterhoek
Gedoemd tot wielerheld
De natie hoopt
Ze willen de zege op een berg
Niet morgen of overmorgen
Eerder vandaag of gisteren
In ieder geval heel erg gauw

Maar het mocht niet zijn
Ergens in het Franse land
Vond hij zijn Achilles hiel
Ergens in een bocht
Meer een vouw
Niemand zag hoe hij viel
De greppel leek een ravijn
Slechts een halve meter diep
Nog voor de bergen
Knakte de bloem
Hij brak zijn pols
En dompelde daarmee
Een heel land in rouw

Tegeltjeswijsheid

Ook al maakt de doping je nog zo snel, de WADA achterhaalt het wel

Toch?

de Killer van Kimberly; Giro 2009

De Giro is voorbij. Hoewel de tijdsverschillen klein waren, was het een saaie giro. Menchov wint, di Luca tweede. Rabobank, Columbia, Liqiguas, Cervelo, Diquigiovanni-Androni en LPR waren de smaakmakers. Weinig andere ploegen hadden iets in de melk te brokkelen. Zelfs Astana, met Lance, wist geen etappe te winnen.

Hoe ging het met de adelaar van de Tafelberg? Ook wel de killer van Kimberly. Helaas, geen top tien notering, of een etappe overwinning. Het was voor John Lee een giro in de marge. Als helper van Soler was zijn rol al snel uitgespeeld. Na de opgave van de colombiaan was het een koers geworden om te overleven. Hopelijk zijn dit mooie trainings kilometers voor de komende Tour de France.

Maar gelukkig er was toch wel een opvallende prestatie, John Lee droeg in de 5 etappe de witte trui voor de beste jongere in de Giro. Hij stond niet eerste, dat was Lovkvist, maar op een goede 2de plaats. Lovkvist droeg namelijk de roze trui.

Verder eindigde John lee in Rome als 77ste. Een 24ste plaats in de 11de etappe was zijn beste notering in een etappe. Een vlakke rit. Dat is toch niks voor een adelaar.

De Tour komt eraan John Lee. Je hebt nu genoeg training gehad. We verwachten je op de toppen van de Franse Alpen. Het sal reg kommen!

Bij de snor van Urs Zimmerman

In de Italiaanse bergen
rijden kerels
Met echte namen
Schilderachtig zo mooi
Als Michelangelo

Je hebt Pinotti en Grivko
Denis Mentsjov
Damiano Cunego
Simoni en Garzelli
Gabrielle Boissio
Sastre en Pellizotti
Ivan Basso
Serpa en Jeannesson

Maar bij de snor van Urs Zimmerman
John Lee Augustyn
Is de mooiste naam
Daar in het Peleton

Il Elefantino; de Giro van 1999

De Giro bestaat honderd jaar. Het is echter ook tien jaar geleden dat de giro het begin van het einde was voor een groot talent. Il Pirate werd uit de koers genomen na afloop van de 20ste etappe. Ivan Gotti kreeg de Roze trui, maar weigerde deze te dragen in de volgende etappe. Pantani zou nooit meer op niveau komen. Kwam dit door het gebrek aan doping of waren het andere oorzaken? Pantani overleed tenslotte in 2004 aan een overdosis.

De Adelaar van de Tafelberg

Nog heel even en dan start de eerste van de drie grote ronden. De Giro start aanstaande zaterdag in Venetië. Dit jaar met een ijzersterk deelnemersveld. Wat dacht u van namen als Armstrong, Leipheimer, Basso, Simoni, Menchov, Soler, Cunego, Rodriquez en als grote outsider, John Lee Augustyn!

Een nieuwe naam voor een 'oude' rubriek. Being John Lee Augustyn klonk als een vage art house film. Misschien vinden sommige personen wielrennen wel Art House. Maar ik dus niet. Wielrennen is het leven. Afzien, leiden en vreugde staan zo dicht bij elkaar. Dan kun je beter mythische namen gebruiken. In eerste instantie dacht ik aan de Killer uit Kimberly. Deze naam klonk echter veels te negatief. Het lijkt eerder de bijnaam van een massa slachter. Misschien dat John Lee dit ooit in het peloton wordt als hij ooit het tempo op de Mount Ventoux aangeeft. maar nu nog ff niet.Welke bijnaam dan. Opeens viel het kwartje. Welke beroemde berg in Zuid Afrika ken ik? De Tafelberg. En wat is de specialiteit van John Lee? Inderdaad, dat is klimmen. En wat cirkelt er vaak rondom hoge bergpieken? Dan kom je snel uit bij vogels. Waarvan de adelaar wel de imposantste is. En het is ook een mooie manier om die andere Adelaar, uit Toledo, te eren.

Tijdens de Giro krijgt John Lee alle kans om eindelijk zijn talent eens te tonen. Hij zal wel in dienst rijden van Soler. Maar ik verwacht dat hij toch soms voor zijn eigen kansen mag rijden. Hij is dan inderdaad geen kopman. Dat bewijzen de resultaten wel in Luik Bastenaken Luik. Bij de klimmers koers werd hij nummer 69, op 6.25 van Andy Schleck. Maar het resultaat in de Waalse Pijl liet wel duidelijk progressie zien. Drie en twintigste op een halve minuut van Rebbelin. Dat smaakt naar meer John Lee!

Vanaf zaterdag kunnen we John Lee bewonderen in de waarschijnlijkst mooiste ronde die het wielrennen rijk is. Als John Lee hier een etappe wint, of het podium haalt dan ligt de wereld aan zijn voeten. Want wie smelt er nu niet weg bij zijn nieuwe bijnaam; de Adelaar van de Tafelberg!?

Sportlife; Prado versus Lance

Doña Juana la Loca (1877), de Francisco Pradilla y Ortiz. Museo del Prado (Madrid)

’Het sleutelbeen van Armstrong’ (2008, Antiguëdad)

Tsja, wat valt hier nu over te vertellen. Vijfhonderd jaar geleden brak een lijkdrager van Koning Filips I van Castillie zijn pols in het gehucht Antiguëdad. Hiervoor werd een gedenkteken opegericht. Later maakte de schilder Pradilla hiervan een schilderij wat in het prado is te bewonderen.

In Maart 2009 brak wielrenner Lance Armstrong, die net zijn comeback had gemaakt, zijn sleutelbeen tijdens de Rond van Castillie en Leon. Dit inspireerde weer een andere kunstenaar om een gedenkteken op te richten.

Blijkbaar moet je goed opletten in het plaatsje Antiguëdad. Pas op bij het oversteken van de weg, traplopen of andere evenwichtsoefeningen. Voor je het weet ben je een inspiratiebron voor een monument.

Nog een weekje

En dan is de hoogmis!

Being John Lee Augustyn; een introductie

Vandaag de start van een nieuwe serie. Vanaf vandaag houden we het nieuws bij van de Zuid-Afrikaanse wielrenner John Lee Augustyn. Al eerder berichte ik al over zijn avonturen in de tour van 2008. Nu, bij de voorstelling van zijn ploeg voor het komende seizoen, volgen we hem het hele jaar 2009. John Lee Augustyn is nu al de Adelaar van de Tafelberg, of hoe hij word genoemd in zijn gastenboek, Spiderman.

Maar wie is John Lee Augustyn? John Lee is geboren in Kimberly, Zuid-Afrika, op 10 Augustus 1986. Toen hij negen was begon hij met fietsen. Sinds 2007 is hij onderdeel van het pro-continentale team Barloworld. Hij baarde opzien om tijdens de16e etappe tijdens de afdaling van de Col de la Bonette in een diep ravijn te vallen toen hij op kop van de wedstrijd lag. Hij overleefde de val zonder kleerscheuren en vroeg de motoragent of die kon helpen om zijn fiets te pakken die enkele honderden meters beneden lag. Als hij voorop was gebleven dan had hij kunnen meedoen om de etappe winst.

Wat leren we nog meer van zijn website. Zijn specialiteit is klimmen. Verder houd hij van het buitenleven en wil graag nieuwe dingen proberen. Daarnaast houd hij van Calamari steak met Feta en spinazie. En als toetje prefereert hij worteltaart, of is het zijn favoriete bijgerecht?

Tijdens zijn prille carrière heeft hij nog niet veel gewonnen. Wel prijken er op zijn erelijst een aantal etappezeges. Eentje was in de rond van Japan. Daarnaast heeft hij ook een aantal goede klasseringen neetgezet; 3de in Asturie, 11de in Trentino, 6e in de Clasico Alcobenas en 48ste in de Tour van 2008. Als hoogtepunt konden we de Zuid-Afrikaanse titel in het tijdrijden opschrijven. Deze won hij in 2006.

Kortom, het is een veelbelovend talent. Mijn zijn prachtige naam en zijn klimmersbenen kijk ik al uit naar de komende Tour en de rest van het seizoen. Hopelijk word zijn ploeg uitgenodigd ervoor. Maar ik, en hopelijk veel lezers, volgen zijn prestaties zowiezo!

Hup John Lee, hup Spiderman!

Sportlife; Over duiven, Dakpannen, Zabel en Paolo

De Ronde van Lombardije komt eraan. De koers van de vallende bladeren is de afsluiting van het wielerseizoen op de weg. Hoewel je nog een koers op Curaçao hebt, is dit toch het einde van het wielerjaar 2008. Helaas hebben Bettini en Zabel deze koers niet uitgekozen om hun afscheid te vieren. Tijdens het WK, Bettini, en tijdens Parijs-Tours, Zabel, namen deze grote namen afscheid.

Dit afscheid heeft een bijzondere betekenis. Zabel is een van de renners die mijn vader nog zag koersen. Als Wielerliefhebber volgde hij elke koers. Vroeger uit bedrijfsbelangen, daarna gewoon als liefhebber. Immers, hij had een bedrijf in dakpannen en de Belgische markt was zijn grootste afzet markt. Zakendeals met aannemers en verkopers werden in cafés gesloten. Echter, niet voordat er uitvoerend was gesproken over het Wielrennen. Ook de duivenkoersen werden besproken. Mijn vader moest dus alles bijhouden. Van de Kermiskoers in Zottegem tot de uitslagen van het duivenconcours uit Scheitegem. Hij was de enige die dit deed. De andere fabrieken, het meerendeel van boven de rivieren, dus voor de Belgen Hollands, deden hun zaken telefonisch en via kantoren. De Belg wilde apprecieerde echter de werkwijze van mijn vader en vonden de andere Hollanders arrogant.

Toen mijn vader met pensioen ging, was hij blij dat hij die verdomde duivenberichten niet meer hoefde te volgen. Het wielrennen bleef hem echter wel boeien. Daar zag hij Zabel komen. Een jonge Duitser die alles overhad voor zijn sport. Een Duitser die sympathiek was en eerlijk fietste. Daarnaast won hij ook veel. Al snel werd hij een van mijn vaders favorieten. Met het afscheid van Zabel komt er ook een einde aan een tijdperk. Zabel was een van de weinige die mijn vader nog had zien fietsen. Aangezien mijn vader bijna tien jaar dood is zal hij nooit meer bij jonge renners zeggen, da's een goeie klasbak. Die komt er wel.

Van Bettini wist mijn vader minder. Paolo begon als knecht. Na 1998 kwamen de successen. En wat voor, touretappes, giro etappes, 2 maal wereldkampioen etc. etc. Paolo zou zeker een favoriet van mijn vader zijn geweest. Ik denk dat hij schatterend zou zitten hebben lachen als hij zag hoe Paolo zijn afscheid vierde in de laatste ronde van het afgelopen WK. Iedereen die op hem zat te loeren was in de luren gelegd toen Bettini handjes begon te geven. Een afscheidsreceptie tijdens de laatste rond op het wereldkampioenschap wielrennen terwijl de kopgroep streed voor de titel. Het is weinig mensen gegeven. Paolo is het soort renner waar mijn vader van hield, hij heeft hem echter nooit in volle glorie mogen aanschouwen.

Daarom bedankt Eric en Paolo. Het gaat jullie goed!

Sportlife; Sinking the Spanish Armada

De Spanjaarden wonnen dit jaar;

de Giro

de Tour

de Vuelta

Luik-Bastenaken-Luik

de Wegrit op de Olympische Spelen

Wat Grandslams in het Tennis

Oh ja, en het Europees kampioenschap voetbal

In plaats van de Engelsen en de Hollanders stopten de Italianen deze keer de machtige Spaanse Armada.

Sportlife; zo Vader zo zoon

Sportgeschiedenis.nl kwam vandaag met het artikel 'Nicolas Roche en andere wielerzonen'. Het is mooi om te zien dat talent in de genen ligt. Nu kan ik natuurlijk het hele artikel van sportgeschiedenis.nl gaan overpennen of iets andere formuleren. Maar gezien ik niet hou van diekstraieren doe ik dat dus niet.

Ik hou het wat korter en stel de ultieme godezonenploeg op die kan deelnemen aan de tour de france van komend jaar. Helaas heeft Armstrong nog geen fietsende zoon.

- Andy Schleck

- Frank Schleck

- Herve Duclos Lassalle

- Boy van Poppel

- Nicolas Roche

- Jose Azevedo

-Greg van Avermaet

-Francesco Plankaert

-Andrew McQuaid

Kortom, een mooie ploeg. En dan voegen we nog wat ploegleiders en dergelijken erbij

Ploegleiders : Axel Merckx & Adriano Baffi

Directeur: Hugo Borst ( u weet wel, de presentator van 'over Vaders en zonen' )

Sportlife, Return of the legend

Nadat ik de documentaire van de Franse broers Naudet gezien had over 9/11 was ik enigzins bevangen door Amerikaans patriotisme. Het werd alsmaar groter toen ik overschakelde naar de Nederlandse staatstelevisie. Hier werd vermeld dat 7 voudig tourwinnaar L. Armstrong een contract had getekend bij Astana.

Ik heb toch een aantal keren geknipperd met mijn ogen. Hoe oud was Armstrong, 37 toch? Waarom terugkeren. Hij had de tour zeven jaar beheerst. Dat doet niemand hem niet meer na. Wat drijft deze man. Ik had eerder verwacht dat hij over een jaartje of tien presidentskandidaat zou worden voor de Republikeinen. Maar goed, bij zijn afscheid had meneer Armstrong gezegd;
'Misschien komt ik ooit terug, alleen om de Fransen te pesten'

Helaas ben ik net terug uit Frankrijk. Ik had graag in een Bar Tabac gezeten en Franse mannetjes horen vloeken en tieren over meneer Armstrong. Getuige de verhitte gesprekken die ik hoorde op een teras in Cagnes-sur-mere over doping en Armstrong leeft hij daar nog steeds. Maar waarom alles op het spel zetten. Lance had toch op zijn hoogtepunt afscheid genomen. Ik herinner me het laatste jaar van Indurian en Lemond nog. Dat waren geen fraaie schouwspellen. Eerder een treurspel.

Wil ie doorgaan tot zijn 50ste en een oude zeikerige taart worden zoals mevrouw Longo? Ik denk dat we de waren reden dichter bij huis moeten zoeken. De naam van deze reden is Maarten Ducrot. Het hele seizoen bleef hij maar zeuren dat er minder doping werd gebruikt. Dit was het nieuwe Wielrennen! Er word geen doping meer gebruikt. De sport is clean aan het worden. Misschien zijn deze opmerkingen Armstrong in het verkeerde keelgat geschoten. Het geeft aan dat voorheen, in het Armstrong tijdperk, iedereen doping gebruikte. Dus ook Lance.

Dus aan alle Lance haters. Hij is gedwongen. Hij wilde niet! Hij wilde senator worden, de ironman winnen en de marathon van New York in een recordtempo lopen. En tenslotte zijn loopbaan afsluiten in het witte huis. Maar nee hoor, hij gaat nog een keer de tour winnen. Dankzij Maarten Ducrot!

Fin de Tour

Hippo!

Tot op de Bodem!