Reqium voor een decenium

het vrije woord - twitteren - hyven - tsunami - Irak - Iran - Bush - Obama - Balkende - Armstrong, Contador, Peirero en Sastre - Rasmussen en Landis - Twin towers - 9/11 - Mohammed B - Afghanistan - EU grondwet - google - AZ - DSB - Krediet - Pim Fortuin - POWNED -DWDD - Madrid - EURO - Gulden - LOFTR - Harry Potter - sms-en -Bokito - Donorschow - Talpa - Big Brother -Peking 2008 - Fitna - Joram - Q-koorts - Mexicaanse griep - Idols - X-factor - MKZ - Antrax - Claus, Bernard en Juliana - Michael Jackson - Dubrovka theater - Vogelpest - Tiger Woods - opbouwmissie - Beslan - Theo van Gogh - homohuwelijk - Johannes Paulus - Benedictus XVI - London 7 juli - Negerzoen - Hirsi Ali - VDB, Chaba en Pantani - Katrina - Holleeder - SPAM -wandeldrama - schoenbom - FARC - Fritzl - Karadzic en milosevic - Grozny - Oudkerk - Vogelwijken - PVV - PvdD - Ijzeren Rita - Fortis - Mumbai - Hypotheekleed - Boer zoekt vrouw - Iphone en Ipod - downloaden - Apple - Icesave - herman van Rompuy - Wilders - Militaire willemsorde - rookverbod - vaccineren - ruimen - reality tv -SE fireworks - Koersk - het hemeltje - van Basten - PSV kampioen 2007 - Dan Brown - Uruzgan - Serious Request -Inburgeren - Ramses - Hazes - Folkert d/d G - vuurwerkaanslag - strandrellen - Enschede - Turkisch Air - Kamp Holland - Piraten

Business Seats bij Sint Maarten

Gisteren was Sint Maarten. Nog zo een traditioneel feest dat in de verdrukking komt door de amerikanisering van Europa. Men geeft liever de voorkeur aan Halloween. Hallo, verkleden doe je met Vastenavond!

Toen ik het verhaal van Sint Maarten uitlegde aan mijn vriendin dacht ik terug aan vroeger. Aan de lampiontochten, het vreugde vuur en het toneelstuk. Toneelstuk, ja toneelstuk. Rondom het vreugdevuur vond het Sint Maarten verhaal plaats. Sint Maarten, een Romeins officier komt laat op de avond aan bij de stadsmuren. Daar treft hij een zwerver aan. Hij schenkt hem de helft van zijn mantel. Waarom de helft? Omdat een helft van zijn mantel van Rome was, de andere helft van hem.

Keer op keer kon ik het schouwspel goed zien. Het Sint Maarten vreugde vuur was namelijk bij de fabriek van mijn vader. Vanuit zijn kantoor had ik prima uitzicht op het gebeuren. We zaten droog en warm. En we hoefden niet bang te zijn om in de paardenstront van Sint Maarten te trappen. Nu ik zo terug denk zat we redelijk in een vip gedeelte. Business seats is het andere fenomeen waar aan ik denk.

Hoewel ik meer denken aan de herinneringen dat ik daar stond met mijn wijlen vader bedenkt ik eigenlijk hoe vooruitstrevend we toen waren. Voetbalclubs hadden nog niet zo ruimte gecreëerd. Ach ja, ik herinner mij liever de tijd die ik met mijn vader doorbracht. Daarom mag Sint Maarten nooit verdwijnen. Ik gooi de Business Seats in de strijd tegen Halloween. Verkleden kan je altijd nog met Vastenloavend!

11 november, een gedicht

De velden van eer
Zijn omgewoeld
Tot akkers en tuinen
Maar telkens weer
Word er geoogst
Granaten en lijken
En ander oud zeer
Van die helse jaren
Die zo lang achter ons liggen

Niemand herinnert zich het meer
Waar het om ging

Of wie er won
Maar nog steeds
Worden we geconfronteerd

Niet alleen met lijken

Of verroeste granaten
Met naweeën
In Dixmuiden, Dresden of Verdun
Tel Aviv of Bagdad
Die oorlog
Keert nog steeds weer

December 98

Lichtjes in bomen
Onderwijl
Het kinneke weer werd geboren
In een stal
Afscheid werd genomen
Van mijn vader
In een ziekhuisbed

December achtennegentig
Blijft steeds komen
Zoals het kerstkind
Steeds weer word geboren
December acht en negentig
Komt steeds weder
Als een regen
Tijdens een zomerse picknick

December acht en negentig
Hier begon het lijden
voor mij
En Jezus
Tot het einde der tijden

9/11; waar was u?

Op bepaalde momenten in de wereldgeschiedenis weet een ieder waar hij was, en wat hij deed op het moment dat die geschiedenis geschreven werd. Iedereen weet waar hij was toen JFK werd doodgeschoten, of waar hij was toen Fortuyn de kogel kreeg.

Wat mij bijstaat van 9/11 zijn helse buikkrampen, terwijl op TV vliegtuigen het WTC invlogen. Niet van afschuw, het zou mogelijk zijn geweest ware het niet dat het allemaal zo onwerkelijk was, maar van een voedelsvergiftiging. Het zou nog meevallen als niet mijn gehele studentenhuis meekeek op mijn TV. Terwijl iedereen, ongeveer acht personen, gekluisterd zat aan de buis liep ik om de tien minuten naar het toilet. Niemand had in de gaten hoe ziek ik was. Wat er gebeurde in het verre New York was belangrijker.

Gelukkig kwam na enige tijd mijn vriendin thuis. Zij schopte iedereen de kamer uit zodat ik wat rust kreeg. Maar ja wat heet rust. De wereld verging terwijl mijn darmen overuren maakten.

Nu besef ik dat het niet echt een spannend verhaal is. Zeker als mensen mij vragen waar ik was op 9/11. Als antwoord krijgen ze dan; 'ik zat het grotendeels van die dag op de wc, ik had namelijk een voeldselvergiftiging.'

Nee, het klinkt inderdaad niet heldhaftig. Een ding weet ik echter wel zeker. Godzijdank had ik slechts last van racepoep en buikpijn die dag. een groot aantal andere mensen hadden ergere dingen aan hun hoofd.

Verjaardag lijstje

Vandaag is mijn verjaardag. Wat gebeurde er nog meer op deze Augustusdag?

• De gevangenis van Alcatraz word in 1934 geopend,
• Friedrich Ebert tekent de grondwet van de nieuwe Weimar republiek (1919),
• Bep van Klaveren wint goud op de Olympische spelen van Amsterdam,
• Een totale zonsverduistering vind plaats in Europa.

Daarnaast deel ik mijn verjaardag oa met;

• Alfredo Binda; Italiaans wielrenner
• Hendrik Lodewijk Drucker; Liberaal NL politicus
• Jerry Falwell; Amerikaans predikant
• Jan Palach; Tsjechoslowaaks studentenleider ten tijde van de Praagse Lente
• Ian Stuart Donaldson; Brits neonazistisch popmuzikant

Op mijn verjaardag bliezen ook een aantal mensen hun laatste adem uit. Onder meer;

• Andrew Carnegie, Amerikaans Industrieel (1919)
• Jackson Pollock; Schilder (1944)
• Marcel Balsa; Frans forumule 1 coureur (1984)
  

Oh ja, en het is de nationale feestdag van Tsjaad. Vandaar dus de afbeelding van Tsjaad in deze post.

Touch of Grey

Iedereen kent dat wel. Je hoort een lied en je weet niet wie het zingt, of hoe het heet. Een aantal hersencellen blijven dit gegeven onthouden voor de rest van je leven. En ze snakken naar een antwoord terwijl de rest van je hersenen door gaat met het dagelijks leven. Het blijft broeien en soms raakt het de oppervlakte van je bewustzijn. En dan opeens heb je het, de ingeving, het Eureka moment. Eureka is trouwens een leuk plaatsje in Californie waar ik ooit ben geweest.

Ik wist dat het de Grateful Dead was. Ik wist dat er in de clip skeletten voorkwamen, What's in a name. Ooit zag ik het nummer een aantal maal op MTV. Waar is Paul King eigenlijk?
Maar voor de rest wist ik het niet. Ik snap ook niet waarom het niet is blijven hangen in mijn grijze massa, aangezien ik een perfect geheugen heb voor debiele details.

Elke keer in de betere platenzaak bracht ik een bezoekje aan het vak, als ze dat al hadden, van de grateful dead. Ik liet mijn ogen over de cd's gaan hopende dat er opeens een klik van herkenning was. Dit gebeurde nooit. Langzaam begon ik het nummer te vergeten. Tot een avondje Youtube verlossing bracht. Binnen 5 minuten had ik het gevonden!

Het meest rare is dat het nummer "touch of grey' heet en het gaat over 'het' ouder worden. En ik vind het dus in de week voordat ik 30 word. Een leeftijd waartegen ik op zie gezien alles wat ik tot nu toe heb meegemaakt en bereikt heb. Dankzij dit nummer zie ik er iets minder tegenop. Toeval of kan ik het op sturen naar wonderen bestaan!

In ieder geval;
I will get by / I will get by
I will get by / I will survive
We will get by / We will get by
We will get by / We will survive

P.s. Rest in peace Jerry Garcia en bedankt

Dit is het eerste blog wat ik ooit maakte. Ergens op een netwerksite. Vandaag ben ik 32 geworden. De reden ook waarom ik het hier publiceer.

Man on the Moon (II)

R.E.M. zong het ooit, 'we put a man on the moon'
Sinatra zong er ook over.
Vandaag, 40 jaar geleden stonden we er voor het eerst.

Afscheid

De laatste dagen van juni leken in het teken van afscheid te staan. Farah Fawcett en Michael Jackson sloten definitief hun ogen. Nu zal er vast nog een staartje bij de laatste komen. Ik vraag me af wanneer de eerste melding komt dat hij nog leeft. En samen met Elvis en Mr. Mojo Rising ergens een kop koffie doet in een Parijs café.

Ook voor mij zelf was er afscheid. Niet van een persoon of dier. Maar van een stel stenen. Het huis aangrenzend aan mijn ouderlijke woning is verkocht. Het heeft even geduurd maar wat wil je met een huis in Limburg en een wereldwijde crisis. Het hielp ook niet dat er een badkamer uit de jaren zestig in zat en een keuken van een iets oudere leeftijd. Hoewel retro helemaal in is, vallen badkamers en keukens niet onder die hype.

Dit gedeelte van het huis heeft jarenlang leeg gestaan. Mijn vader had geen zin meer in vreemde huurders die dronken, net uit de kast waren of zo min mogelijk stookten zodat schimmels welig konden groeien. Laatst rekende ik het weer uit. Zo rond 1996 waren de laatste huurders vertrokken. We gebruikten toen als opslag. Mijn broer en ik dachten de twee woningen als een huis te verkopen. Maar die vlieger ging niet op. De kant waar mijn ouders woonden is anderhalf jaar geleden verkocht. Eerlijk gezegd had ik er veel moeite mee. Als je zo lang in een huis hebt geleefd dan word het menselijk. Dit afscheid leek eerder op een begrafenis dan een oplevering.

Toen vorige week eindelijk iemand zo gek was om het te kopen was ik opgelucht. Eindelijk van die hoop stenen af. Geen tripjes naar het huis om te kijken of het er nog staat. De angst voor krakers verdwijnt. Krakers in Limburg, we zijn toch niet in Amsterdam? Dat is inderdaad zo, maar een kilometer verder staat wel de drive-in koffie shop. Die hebben ze daar in de grachtengordel niet.

Vandaag kroop er iets van weemoed in me. Niet echt verdriet, maar de vreugde van de eerste dagen verdwenen als een raket voor de zon. Over goed twee maanden waren we het huis kwijt. Opeens realiseerde ik me dat dan alles definitief was. Het plekjes waar ik was opgegroeid waren weg. Dan helemaal. Het was alsof de kleren van je overleden vader in een vuilniszak worden gestopt en daarna richting het Leger des Heils verdwijnen. Ze zijn er nog wel, maar nu van iemand anders. Die er hun eigen geur en herinneringen van maken.

Opeens wist ik het weer. Ik had toch een band met die hoop stenen. Een zoen, mijn eerste, was er in de tuin uitgedeeld. Volgens mij was ik tien of elf. Het was wel een zoen op de wang, maar toch. Je eerste. Ik weet het nog goed. Het buurmeisje en ik sliepen in een tent. Op die leeftijd en in die tijd was dat nog onschuldig. De tijd van breezers was nog ver weg. Hoe het precies ging weet ik niet meer. Wel speelde er een liedje op de radio.

Met het huis verdwijnt nu mijn laatste stukje tastbare jeugd. Wat blijft zijn foto’s en herinneringen. Soms verdwijnen die laatste. Maar ik weet nu weer waarom ze plotseling terug komen. De radio speelde net een lied. Het was ‘the way you make me feel’

Quatre-Bas

Vandaag, op de 16 juni, werd de slag van Quatre-Bas gestreden. Dit was de aanloop tot de beroemde slag bij Waterloo. Vandaag verander ik de naam van mijn blog in Quatre-Bas. Waarom? Ik hou van kruispunten. Je kan, in tegenstelling tot rotondes, een betere keuze maken.

Je hoeft geen rondjes te draaien. Je kiest of je links, rechts of rechtdoor gaat. Terug kan niet meer. Wel bestaat de mogelijkheid om terug te kijken. Een kruispunt is definitief. Een rotonde niet. Bij een kruispunt maak je meteen een keuze.

Bij de slag om Quatre-Bas hielden de geallieerden, oa Nederlandse troepen, stand tegen Napoleon en zijn troepen. Quatre-Bas werd een gelijkspel. Napoleon volgde de troepen van de geallieerden richting Waterloo. En wat daar gebeurde hoef ik niet uit te leggen.

Tevens is Quatre-bas de naam van een kruispunt in mijn geboortedorp ergens in Limburg. Het is inderdaad vernoemd naar de slag. Daarnaast reed ik ooit over Quatre-Bas richting huis. De dag erna veranderde er iets in mijn leven.

Daarom verander ik vandaag de naam van mijn blog in Quatre-Bas. Ter herinnering van die dag.

Hup Witte muizen

Hup Witte muizen

Gekleed in slobberkousen

Laag scherend over huizen

Een en twintigen in de lucht

Hup Hup

Sla die hunnen op de vlucht

Hup Witte muizen

Met Oranje driehoek

Jagend op hakenkruizen

Een en twintigen tot de dood

Hup Hup

Ook al is de overmacht nog zo groot

10 Mei, maar dan 69 jaar geleden

Do you remember Rock and Roll radio?

Jeffry Ross Hyman a.k.a. Johnny Ramone

(New York 19-5-1951 - Aldaar, 15-4-2001)

Duinkerken

Duinkerken speelt in mijn hoofd
Waarom, dat weet ik niet
Ik ben geen Tommy
Voor de moffen op de vlucht
Of een sanatoriumganger
Bang voor elke kuch

Maar toch sta ik stil bij het verleden
Ik denk aan de Panne
Met Skelters over de boulevard
Een vakantie met zijn allen
Voor het eerst weg van thuis
Duinkerken als een zilte hel
Het heimwee naar huis

Samen aan het strand
De ferry's op de achtergrond
varend vanuit zeebrugge
Lopend langs de branding
Met mijn vader
Hand in hand
Ik had er heimwee
Nu verlang ik terug
naar Duinkerken
en het Vlaamse land.

The day the music died

3 februari 1959