Touch of Grey

Iedereen kent dat wel. Je hoort een lied en je weet niet wie het zingt, of hoe het heet. Een aantal hersencellen blijven dit gegeven onthouden voor de rest van je leven. En ze snakken naar een antwoord terwijl de rest van je hersenen door gaat met het dagelijks leven. Het blijft broeien en soms raakt het de oppervlakte van je bewustzijn. En dan opeens heb je het, de ingeving, het Eureka moment. Eureka is trouwens een leuk plaatsje in Californie waar ik ooit ben geweest.

Ik wist dat het de Grateful Dead was. Ik wist dat er in de clip skeletten voorkwamen, What's in a name. Ooit zag ik het nummer een aantal maal op MTV. Waar is Paul King eigenlijk?
Maar voor de rest wist ik het niet. Ik snap ook niet waarom het niet is blijven hangen in mijn grijze massa, aangezien ik een perfect geheugen heb voor debiele details.

Elke keer in de betere platenzaak bracht ik een bezoekje aan het vak, als ze dat al hadden, van de grateful dead. Ik liet mijn ogen over de cd's gaan hopende dat er opeens een klik van herkenning was. Dit gebeurde nooit. Langzaam begon ik het nummer te vergeten. Tot een avondje Youtube verlossing bracht. Binnen 5 minuten had ik het gevonden!

Het meest rare is dat het nummer "touch of grey' heet en het gaat over 'het' ouder worden. En ik vind het dus in de week voordat ik 30 word. Een leeftijd waartegen ik op zie gezien alles wat ik tot nu toe heb meegemaakt en bereikt heb. Dankzij dit nummer zie ik er iets minder tegenop. Toeval of kan ik het op sturen naar wonderen bestaan!

In ieder geval;
I will get by / I will get by
I will get by / I will survive
We will get by / We will get by
We will get by / We will survive

P.s. Rest in peace Jerry Garcia en bedankt

Dit is het eerste blog wat ik ooit maakte. Ergens op een netwerksite. Vandaag ben ik 32 geworden. De reden ook waarom ik het hier publiceer.

Hand in hand met Willie Nelson

Merl Saunders overleed op 24 oktober. In mijn platenkast staan wat cd's waar deze toetsenist heeft aan meegewerkt. Onder meer de Grateful Dead, Jerry Garcia, Miles Davis en de onvermijdelijke Willie Nelson staan op zijn CV. Sportgeschiedenis.nl kwam deze week met een bericht hoe deze Merl Saunders en de Dead er voor hebben gezorgd dat Litouwen kon uitkomen op de Olympische spelen en daar brons haalden. Geheel gekleed in Death head shirts.

Nu ben ik niet helemaal fan van de shirts van de Grateful Dead. Ze zijn me te fleurig en te hippie achtig. Niet alle vintage is cool zullen we maar zeggen. Maar de muziek is geweldig. Zeker in combi met sport. Zijn er meer clubs of sportploegen geweest die gesponsord zijn geweest door een band? Jawel, Manchester City bijvoorbeeld. Zij werden gesponsord door Oasis. Het shirt van city en het band logo past prima bijelkaar.Helaas is de samenwerking opgezegd. Oasis is nog steeds fan en vind het geweldig dat City nu een rijkere sponsor heeft. Liam Gallagher vond het geweldig dat United fans nu City ondersteunden op het moment dat ze gingen tanken.

Zouden er nog meer vruchtbare band en sportclubs combinatie mogelijk zijn. De kaizer Chiefs die gesponsord worden door de kaizers chiefs. Of the Killers die Phillips aflossen als shirtsponsor bij PSV. Feyenoord dat gesponsord word door Willie Nelson. Beide hebben namelijk een verleden met de belastingdienst. Normaal kan natuurlijk dan niet achterblijven en wat geld afgeven bij de Graafschap.

Er bestaat volgens mij geen betere combi dan muziek en sport, beide gelden als opium voor het volk. En in deze tijden blijven de muzikanten genoeg verdienen. Hoe nu beter je geld te investeren dan in een sportclub. Denk aan de merchandise! De shirts zullen de schappen uitvliegen. Sportclubs, dump die banken. Neem een muzikant als sponsor. Zo overleef je dus een kredietcrisis!

Dood spoor

De reigers zaten er weer, zoals altijd. Morgen zouden ze er weer zitten. Dan zou hij ze niet meer kunnen zien. Waarom zitten er Reigers in plaats van ooievaars net voordat je Den Haag komt binnen rijden, toch raar. Dat hij daar niet eerder over had nagedacht. Maar zijn geest was helderder vandaag. Helderdere dan anders. Wat zo een klein streepje poeder kon doen.

Machinist van de trein,
Snoepte van wat witgoed
Cees Jansz is bijna klaar,
Nooit meer haastige spoed

Mariahoeve, wat een naar en eenzaam station. Ideaal voor forenzen. Wat was alles toch veranderd. Vroeger waren mensen toch netter voor elkaar. Nu wacht men niet meer netjes tot iemand is uitgestapt. Ze duwen zich zelf naar binnen. En ze hebben geen geduld meer. De mens is net zoals het spoor verrot. Hard nodig aan vervanging. Dat gingen ze met hem ook doen. Pensioen heet dat dan.

Nog enkele haltes,
Van Mariahoeve
Cees Jansz is bijna klaar,
Nooit van het leven mogen proeven

Dit is het dan, nog twee haltes en Cees was klaar. Was dit het dan, Is er nooit iets meer geweest? Tuurlijk, vroeg zat hij vol ideeën. Maar hij heeft ze nooit uitgevoerd. Was hij te bang, of te laf, of gewoon lui? Ooit bij het spoor begonnen en altijd blijven hangen. Dromen waren er zat; muzikant, schrijver, dichter, weldoener of piloot. Maar niets van dit alles. Rondjes om de kerk in plaats van vluchten naar Tahiti.

Problemen in het verschiet,
Licht op rood
Cees Jansz moet wachten,
Het spoor dood

Vertraging, op zijn laatste rit. De trein moet wachten bij Laan van NOI. Ze zullen wel weer klagen in de coupes. Ze moesten eens weten. Dadelijk kan hij in een keer doorrijden. Zijn laatste rit. Dan was het klaar, gedaan met Cees Jansz de machinist. Wie ging hem missen. Zijn collega’s? De reizigers? Na een week waren ze hem vergeten. Zo vergat hij ook zo snel al die gekken die voor de trein sprongen. Hopelijk springt er dadelijk geen voor. Dan was er geen glorieus einde. Dat laatste mocht hem toch wel gegund worden.

Laatste station,
Eindhalte in zicht
Cees Jansz heeft het niet meer,
Wacht op dat licht.

Het sein was groen. Nog een keer optrekken als machinist. Het einde was eindelijk in zicht. Het witte goed maakte hem machtig, voor een keer. Hij was degene die alles in controle had. Wederom een rood licht. Hij negeerde het. Niemand kon hem nu meer stoppen. Den Haag Centraal kwam er aan. Het kon het perron al zien. De centrale riep iets, maar hij hoorde het niet. De dodemansknop negerend reed Cees Jansz door. Een gedachte bleef door zijn hoofd suizen. Dit vergeten ze niet………

Koning van de trein,
Snoepte van witte sneeuw
Cees Jansz is klaar
Wat bleef is een schreeuw

Met dank aan de Grateful Dead.