de Supervaag Kronieken; het leed dat file heet!

Waarom die opstopping

Wat is dat voor ding

Is het een automobiel
Of een plaat van Vinyl?

Nee het is Supervaag!

Supervaag had vandaag afgesproken met de ANWB om niet te vliegen. Als goede voorbeeld zou hij de trein pakken. Het was vandaag namelijk filevrije donderdag. Helaas reden de extra treinen niet op tijd. Supervaag moest op het perron wachten. Volgend jaar zal hij eerder opstaan, en nog voor dat het licht word een vlucht over Holland maken. Dan kan hij tenminste genieten van een minder stressvolle dag.

Het leven van een superheld gaat immers ook niet altijd over rozen!

de Supervaag Kronieken; de zaak van het stinkende perron

Is het een walrus?

Is het iemands zus?

Is het geblust?

Nee, het is Supervaag!

Supervaag reist graag met de trein. Het geeft hem de mogelijkheid anoniem te zijn. EnTreinreizen is de schoonste manier van reizen. Supervaag moet ook aan het milieu denken.

Alleen vraagt hij zich af waarom het altijd zo een rotzooi in de trein is. Het viel hem ook op dat de schoonmakers niet aan afval scheiden deden. Oud papier werd zo samen met een afgekloven klokhuis in een zak gedaan. Supervaag was geschokt.

Wat hem echter nog meer schokte was de stank op Den Haag centraal. Supervaag vraagt zich af waarom het zo naar een openbaar toilet stonk op perron negen. Aan deze stinkende zaken wil supervaag zijn handen niet vuil maken. Maar hij wil er wel voor zorgen dat de buitenwereld er lucht van krijgt.

Kop of Munt?

Net nam ik de trein vanuit leiden richting het Haagse. De trein was druk en ik was dus verplicht in een vierzitter plaats te nemen. Tegenover zat een vrouw van een jaar of 40 a 50 uit het raam te staren. Luisterend naar mijn iPod droomde ik langzaam weg in mijn eigen wereld.

Ergens halverwege de treinreis begon de vrouw te graaien in haar handtas. Dat doen wel meerdere vrouwen. Het is juist een slecht teken als een vrouw dat niet doet, maar dit terzijde. Ze haalde een envelop eruit en scheurde het in drie kleinere stukjes. Op elke stukje zette ze een Romeinse letter. Ik kon net niet lezen wat het was. Daarna vouwde ze de stukjes in elkaar zodat niet zichtbaar was welk cijfer erop stond.

Mijn belangstelling was gewekt. Naar dit soort dingen moet je kijken, of je wilt of niet. Net zoals je beter gaat luisteren als mensen in je omgeving zachter gaan praten of fluisteren. Ik zag de stukjes papier in de hand van de vrouw. Wat nu?, dacht ik. Gaat ze soms naar haar kinderen en laat ze hun dan kiezen wat ze gaan doen, of wat ze krijgen voor kado? Of zijn het een soort talismannen? Op dat moment vouwde ze haar hand dicht en schudde deze flink zodat de stukje papier flink door elkaar lagen.

Toen wende ze zich richting mij en zei;’ kies er een uit.’ Ik stamelde nog; ‘en dan?’. De vrouw keek mij aan en zei; ‘je hoeft er maar een te kiezen, verder niets’ Ik koos er een uit en gaf het aan haar. Ze vouwde het open en begon te glimlachen. Ze bedankte me en bleef zitten en staarde de rest van de reis weer uit het raam. Bij het uitstappen groette ze niet en verdween in de chaos van het station. Al die tijd had ze een glimlach op haar gezicht staan.

Nu nog steeds vraag ik mezelf af wat ik nu gekozen heb. Heb ik een steen verlegd in een andermans rivier? Ieder mens is toch de regisseur van zijn eigen leven? Of maakt deze vrouw haar keuzes altijd zo? Ze vraagt aan vreemden om voor haar te kiezen, zodat ze nooit verantwoording hoeft af te leggen aan haar zelf. Ze kan het altijd afschuiven op die vreemde man in de trein.

Dood spoor

De reigers zaten er weer, zoals altijd. Morgen zouden ze er weer zitten. Dan zou hij ze niet meer kunnen zien. Waarom zitten er Reigers in plaats van ooievaars net voordat je Den Haag komt binnen rijden, toch raar. Dat hij daar niet eerder over had nagedacht. Maar zijn geest was helderder vandaag. Helderdere dan anders. Wat zo een klein streepje poeder kon doen.

Machinist van de trein,
Snoepte van wat witgoed
Cees Jansz is bijna klaar,
Nooit meer haastige spoed

Mariahoeve, wat een naar en eenzaam station. Ideaal voor forenzen. Wat was alles toch veranderd. Vroeger waren mensen toch netter voor elkaar. Nu wacht men niet meer netjes tot iemand is uitgestapt. Ze duwen zich zelf naar binnen. En ze hebben geen geduld meer. De mens is net zoals het spoor verrot. Hard nodig aan vervanging. Dat gingen ze met hem ook doen. Pensioen heet dat dan.

Nog enkele haltes,
Van Mariahoeve
Cees Jansz is bijna klaar,
Nooit van het leven mogen proeven

Dit is het dan, nog twee haltes en Cees was klaar. Was dit het dan, Is er nooit iets meer geweest? Tuurlijk, vroeg zat hij vol ideeën. Maar hij heeft ze nooit uitgevoerd. Was hij te bang, of te laf, of gewoon lui? Ooit bij het spoor begonnen en altijd blijven hangen. Dromen waren er zat; muzikant, schrijver, dichter, weldoener of piloot. Maar niets van dit alles. Rondjes om de kerk in plaats van vluchten naar Tahiti.

Problemen in het verschiet,
Licht op rood
Cees Jansz moet wachten,
Het spoor dood

Vertraging, op zijn laatste rit. De trein moet wachten bij Laan van NOI. Ze zullen wel weer klagen in de coupes. Ze moesten eens weten. Dadelijk kan hij in een keer doorrijden. Zijn laatste rit. Dan was het klaar, gedaan met Cees Jansz de machinist. Wie ging hem missen. Zijn collega’s? De reizigers? Na een week waren ze hem vergeten. Zo vergat hij ook zo snel al die gekken die voor de trein sprongen. Hopelijk springt er dadelijk geen voor. Dan was er geen glorieus einde. Dat laatste mocht hem toch wel gegund worden.

Laatste station,
Eindhalte in zicht
Cees Jansz heeft het niet meer,
Wacht op dat licht.

Het sein was groen. Nog een keer optrekken als machinist. Het einde was eindelijk in zicht. Het witte goed maakte hem machtig, voor een keer. Hij was degene die alles in controle had. Wederom een rood licht. Hij negeerde het. Niemand kon hem nu meer stoppen. Den Haag Centraal kwam er aan. Het kon het perron al zien. De centrale riep iets, maar hij hoorde het niet. De dodemansknop negerend reed Cees Jansz door. Een gedachte bleef door zijn hoofd suizen. Dit vergeten ze niet………

Koning van de trein,
Snoepte van witte sneeuw
Cees Jansz is klaar
Wat bleef is een schreeuw

Met dank aan de Grateful Dead.