Dag blauwe envelop

Kent u dat? U heeft net een hele fijne dag gehad, promotie op werk, feestje met vrienden of een blik van een aantrekkelijke medereiziger. Dan komt u thuis en op de deurmat ligt een blauwe envelop. Nog erger is het als deze envelop op de deurmat ligt en u heeft net uw dierbare begraven.

Wat dan volgt is hoop. Deze envelop kan twee dingen betekenen;

a. U heeft teveel betaald. U krijgt terug! ( Dat maakt u dag nog beter dan hij al is)

b. U moet betalen. ( wat in 95% van de gevallen het geval is )

De blauwe envelop van de belasting dienst. Wie kent hem niet. Alleen deze envelop is een reden om clochard te worden in Parijs. Alhoewel, Parijs moet al een reden op zich zijn.

Maar nu gaat deze envelop verdwijnen. Niet morgen, maar eerder overmorgen. Dit betekend echter niet dat we nooit meer belasting hoeven te betalen. We gaan misschien wel meer betalen. De envelop word vervangen door een digitaal exemplaar dat ten alle tijden valt aan te passen. Zo kan u meteen uw hypotheek of inkomen aanpassen. Dit scheelt de belastingdienst werk en vangen ze meer.

Het is duidelijk, leuker kunnen ze het niet maken, wel makkelijker! Maar voor wie? Voor zichzelf of voor ons?

Een woord van de Sponsor

Nieuw in de winkels

De H. van Bommel bom schoen collectie

Nu voor 40,45 Euro's te koop bij uw plaatselijke schoenwinkel!

OP=OP

Soundbites; Donderde het in Keulen?

Breaking news. Duitse Commando's hebben een KLM toestel, met bestemming Amsterdam, bestormd en 2 terroristen aangehouden. Deze zouden een aanslag gepland hebben waarin het gekaapte vliegtuig een voorname rol zou hebben gespeeld.

Ik hoor altijd mensen klagen dat Duitsers altijd in de laatste minuut scoren. Ik denk dat we nu geen reden tot klagen hebben. Het bevestigd maar weer het voorordeel. Voetbal is een spel van 22 man, en uiteindelijk, in de laatste minuut, winnen de Duitsers.

Ik had het kunnen weten, die terreur dreiging. Vanochtend stonden alle stoplichten op Rood.

Soundbites; Herinneringen aan Venlo en Manhattan

Het is vandaag de elfde dag van september. In Amerika een belangrijke dag, net zoals 7 december. Beide dagen staan in het teken van verwoesting en vernedering van de Amerikaanse staat. Beide zijn het ook de beginstappen van een oorlog.

Inmiddels word rondom 11 september elke documentaire of film uitgezonden die er maar over dit onderwerp is gemaakt. Veel patriottisme en heldendom word getoond. Er zijn echter maar twee duidelijke goede weergaves gemaakt van wat er toen gebeurde. Allereerst is er United 93, een haast documentaire achtige speelfilm over de kaping van het 4de toestel dat neerstortte in Pennsylvania. En er is de documentaire van de gebroeders Naudet. Deze laatste deed me denken aan de verwoestingen tientallen jaren eerder. In de geboortestad van mijn Moeder, Venlo.

De beelden van het verwoeste Manhattan, met straten vol met stof en puin. een stad vol ontredderde mensen en gebouwen die op instorten. Deze beelden deden me denken aan de verhalen van mijn Moeder. Hoewel ze in 1944 slechts 7 jaar jong was, had het een grote indruk gemaakt. Ze vertelde over de tientallen keren dat ze in de kelder zat met haar ouders terwijl de bommen rondom haar vielen en de muren trilden. De bommen waren van de Amerikanen die het gericht hadden op de maasbruggen, en het fliegerhorst Venlo. Veel bommen kwamen niet op de beoogde doelen terecht. Mijn Moeder wist te vertellen dat een bom op een klooster viel waar 30 zusters zaten te schuilen en de dood vonden. Na een aantal weken werd er besloten Venlo te evacueren. Mijn zeven jarige Moeder moest midden in een koude winter richting Duitsland lopen.

Dit alles heeft een grote impact gehad op het verdere leven van mijn Moeder. Ze was beschermend en vaak ongerust. Nooit heeft ze een dag gehad om deze gebeurtenissen te herdenken. Goed, er is 4 en 5 mei. Echter, de gebeurtenissen in Venlo vonden in 1944 plaats, tijdens de bevrijding van Zuid-Nederland en de slag om Overloon. Maar misschien is het wel beter zo. Misschien moeten we niet te veel terug denken en gekweld worden door het verleden. We hoeven alleen maar te leren van het verleden. Herdenken we dan zo de slachtoffers die zijn gevallen? Volgens mij is er geen betere manier.

Maar de herdenkingen moeten blijven. Voor de jeugd die er niet bij was. Die geen verhalen van opa of oma hebben gehoord. Of in mijn geval, van mijn ouders. Mensen die genoeg hebben van herdenkingen zijn er. Misschien willen ze niet verder leren. Niet vooruit kijken. Ze zeggen wel, we leven in het nu. Het nu waar ze het over hebben, is echter gecreëerd door het verleden.