Niets is zo gevaarlijk om over frustraties te schrijven of te spreken. De kans bestaat dat je doordraait in je verhaal.Je laat in een keer je hart spreken, of het oergedeelte van je hersenen. Tenminste, dat denkt mijn nederig persoontje. Maar soms is het prettig om het van je af te schrijven, of te schreeuwen, of te faxen. Het hangt er natuurlijk af welk communicatie type je prefereert. Wat frustreert mij dan?
Iedereen zal de reclames van Rijkswaterstaat wel gezien hebben op de tv. Twee veldrijders die vallen en dan het hele peloton ophouden als ze staan te bakkeleien over wiens schuld het is. Twee zwemmers die op het zelfde startblok staan en daarna de hele wedstrijd in elkaar verstrengeld proberen de wedstrijd uit te zwemmen. Aan het einde van deze spotjes volgt de opmerking; "het lijkt misschien raar, maar we doen dit dagelijks op de snelweg “. Het gaat dus om de plaats op de weg. Het niet afstandhouden, niet op snelheid invoegen en door langzaam rijden doet het verkeer ophouden. Volgens Rijkswaterstaat zijn dit de oorzaken van alle files. Dit soort taferelen doen zich alleen voor in de auto, niet in het dagelijks leven. Doe die oogkleppen eens af, dit gebeurt wel!
Zouden deze mensen ooit wel eens door een winkelstraat hebben gelopen. Mensen stoppen abrupt als men een interessante etalage zien terwijl jij op geruime stapsnelheid achter ze loopt, maar ze toch niet kan ontwijken. Of ze zwenken opeens uit en botsen keihard tegen je aan omdat jij op hogere stapsnelheid wilt inhalen. Mensen blokkeren de roltrap richting perron door met zijn tweeën naast elkaar op de trede te staan en zo ervoor zorgen dat jij je trein net niet haalt. En dan zijn er de mensen die hard achter je aan blijven lopen zonder dat je ze inhalen. Je gaat dan vanzelf harder lopen alsof Jack de Ripper in hoogste persoon je achtervolgt
Hoe komt dit? Letten mensen niet op? Doen ze maar wat? Of loop ik sneller dan de gemiddelde mens? Als dit laatste klopt heb ik een carrière in de atletiek mooi verkloot. Maar wat frustreert mij nu het meest. De spotjes of de manier hoe mensen zich überhaupt door het straatbeeld bewegen?
Het is duidelijk, ik ben gefrustreerd ergens over. Maar ik weet niet waarover precies. En als er een ding frustrerend is, is dit het wel. Weten dat de klok er hangt, maar je bent hard op zoek naar de klepel. Het is in ieder geval een rare wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten